طناب نامرئی

مهسا نوشت:

داستان از این قرار است که بچه‌ها در اتاقشان بودند و یکهو با صدای رعد و برق ترسیدند و به مادر پناه بردند. مادر آن‌ها را آرام کرد و به رختخوابشان برد و گفت: “نترسید، یادتان باشد که ما همیشه باهمیم حتی اگر پیش هم نباشیم”.

خب این شروع یک سوال بزرگ بود: چه طوری؟

و مادر شروع به گفتن از طناب نامرئی می‌کند. رشته ی محکمی که بین قلب ما با تمام افراد و یا حتی چیزهایی است که دوستشان داریم و یا به آن‌ها احساس تعلق خاطر داریم. این طناب نامرئی همیشه هست و هیچ‌وقت پاره نمی‌شود.