توکایی در قفس

کتاب نوشت:

…از آخرهای زمستان به این طرف، عروس توکا در قفس بود. قفس از چوب بود و میله های نازک آهنی داشت. صاحب قفس از لای این میله ها به توکا آب و دانه می داد.

خوش حالیش این بود که توکا در بهار برایش آواز می خواند. صبح ها که سر کاز می رفت، قفس توکا را هم با خودش می برد و آن را به شاخه ی یک درخت آویزان می کرد و بعد دنبال کارش می رفت. صاحب قفس، ظهر پیش توکا می آمد و از دانه های برنج ناهارش به او می داد و می گفت: «بخوان.»  ….