یک داستان محشر

مهسانوشت :

” وقتی ژوزف کوچیک بود پدربزرگش براش یک روانداز آبی محشر دوخت . ژوزف روانداز رو خیلی دوست داشت . خیلی زیاد. طوری که همه جا با خودش می برد . اون هرروز بزرگتر می شد و رواندازش هر روز کوچکتر و کهنه تر . تا اینکه یک روز مادر ژوزف ازش می خواد که روانداز رو کنار بذاره . اما ژوزف اون رو دوست داره و مطمئنه که پدربزرگ می دونه باید چیکار کنه . بله . قرچ و قروچ صدای قیچی میاد و حالا ژوزف یک کت آبی محشر داره . اما خب ژوزف هرروز بزرگتر می شه و کت هم کوچکتر . مادر می گه وقتشه که این کت رو کنار بذاره ، اما ژوزف باز هم معتقده پدربزرگ بلده چی کار کنه و …. ”

یک داستان محشر . درسته که اسمش دقیقا ترجمه ی تحت الفظی اسم اصلی اون نیست اما به نظرم این اتفاق از هنر و تجربه ی خانم نسرین وکیلی در ترجمه هست . عنوان داستان برای شما این ذهنیت رو ایجاد می کنه که قراره با یک کتاب فوق العاده و یک داستان محشر روبرو بشین و وقتی دقیقا این اتفاق می افته شما با لبخند کتاب رو می بندین . در این کتاب دوتا داستان به موازات هم پیش می ره . یکی در روی زمین ، تصاویری که زندگی سنتی کلیمی ها رو به زیبایی نشون می ده و داستان دوم در زیرزمین ، زندگی خانواده ی موش ها و خلاقیت مامان موشه در جورکردن اثاثیه ی خونه .

تصاویر کتاب چه به لحاظ تکنیک نقاشی و چه توجه به جزئیات بسیار فضا برای گفت و گو و کار با یچه ها در هر گروه سنی داره . درواقع تصاویر خیلی فراتر از جمله های داستان پیش می رن ، بنابراین می تونیم این کتاب رو در گروه قصه های مصور هم قرار بدیم و نوشتن داستان محشر اون رو به بچه ها بسپاریم.