زمانی که هم خانه ی داوینچی بودم

سخنی از نویسنده : 

یک نویسنده ی ایتالیایی بود که در کودکی من را شیفته ی نقاشی کرد : « اوریانا فالاچی » .

اوریانا نقاش نبود ، اما چهره ی بسیار زیبایی برای نقاشی شدن داشت . پنجم دبستان که بودم کتاب « اگر خورشید بمیرد » را از کانون پرورش فکری بوشهر به امانت گرفتم . فهم کتاب آن قدر برایم سخت بود که توی دو هفته توانستم فقط پنجاه صفحه اش را بخوانم . عوضش نشستم تصویر اوریانا فالاچی را که روی جلد کتاب چاپ شده بود ، نقاشی کردم . فهمیدم نقاشی ام ا ی ی ی ! … بدک نیست ! آرزو کردم نقاش شوم . بعدا با رنگ روغن و آبرنگ هم کار کردم . مثل همیشه بدون مربی و مثل همیشه نسبتا خوب . اما نوشتن فریبم داد و رفتم سراغ نوشتن .

مجموعه ی ” بچه محل نقاش ها ” ادای دِینی باشد به کودکی که می خواست نقاشی کند ، اما نویسنده شد .